Доктор Тодор Пиперковски, од случајот „Метастаза“, на панелот на ЦИВИЛ, „Жртви на режимот – сведоштва и слики“ зборуваше за своето искуство со правосудниот систем и режимот.
„И мене ми беше тешко додека доаѓав наваму и мислев дали да доаѓам бидејќи поминаа 10 години од мојот притвор и 3 години од промената на власта, а големи битни промени не се случија. Но, сепак, сметам дека не треба да се престанеме, затоа што ваквите работи не смеат да се стават под ќилим, затоа што Македонија станува лошо место за живеење без промени во правосудниот систем“, истакна Пиперковски.
„Режимот удри на сите, почна со докторите затоа што тие како фела се прилично самостојни. Затоа што во светот секаде се ценети и затоа што тие се чувствуваат посигурни затоа што можат да најдат работа некаде во светот. Апсењето беше за да се уплаши докторската фела и да се направи маркетинг на самата партија на власт во тоа време. Но, истовремено, и за да се заташкаат некои други збиднувања. На пример, нашето апсење се случи два дена по интепелацијата на тогашниот министер Михајло Маневски“, вели Пиперковски.
„До апсењето имав розова претстава за правосудниот систем, а потоа сфатив дека тоа е дувло за производство на криминал“, вели тој.
„Осуден сум во предмет, за еден единствен случај, каде што еден психијариски случај кој не ни добил пензија, во време кога не сум ни бил во комисијата. Јас бев во притвор 512 дена за ништо!“, вели Пиперковски.
За состојбата во Затворот во Шуто Оризари вели дека е очајна ситуација, каде пред се се случува морална ерозија на личноста, но и многу нелогичности и неправди.
„Таму се фукнционира на принцип дај ми-на ти. Ти продаваат телефон, па ти го собираат, па повторно ти го продаваат истиот. Кога разговарав со син ми 5-6 го лажев дека сум во Америка, дека авионот се расипа… секој ден иста приказна. Додека седевме во истражниот затвор, министерот Михајло Маневски смислил да ги осовремени затворите и ни стави внатрешни блокатори кои не смеат да бидат на толкава близина и беа ставени камери“, се сеќава Пиперковски.
„Ние сме зборувале многу пати на ова тема и до сега само 2 случаи се повторно процесирани. Кога ќе се случи некаква казна никој не се интересира кои луѓе доведоа до оваа хаварија. Сметам дека е катастрофа ако не се изврши промена во правосудниот систем и на судии и обвинители но и некои служби и органи на МВР кои очигледно не функционираат онака како што треба. Ако не дојде до ваква работа апатијата на народот ќе се шири, а ние ќе поминеме бетер од “босанскиот лонец“, вели Пиперковски.
Тој смета дека не се живее добро во држава каде што не постои безбедност.
„Се би направил да ги тргнам децата од оваа земја, затоа што не сакам да живеат во држава која не ја гарантира нивната безбедност. Очајот станува уште поголем кога ќе видам настани од Собранието и сето тоа поминува со барање за неказнување и да не се споменат нашите случаи, тоа е погано и очајно. Кога ќе сретнам полицаец не се чувствувам пријатно. Немам зошто да ја чувам оваа држава ако таа не ме цени“, заклучи Пиперковски.
М. Ивановска / ЦИВИЛ
