Сведоштво од извршната директорка на The Kyiv Independent Дарина Шевченко
Ова е приказната на Дарина Шевченко, извршна директорка на The Kyiv Independent. Таа не пишува анализа, ниту апел. Таа нè води низ еден обичен ден од својот живот – ден кој, во Украина, одамна престана да биде обичен.
Она што ние, Украинците, го живееме денеска тешко може да се опише со еден збор. Со недели, руските напади оставаат милиони луѓе низ земјата без струја, греење и вода – на температури под нулата. Ова не е само енергетска криза. Ова е хуманитарна катастрофа.
Наместо објаснување, Дарина нè поканува во својата реалност.
Денеска е вторник, 20 јануари 2026 година. Таа го пишува овој текст во метрото, на пат кон редакцијата. Надвор е -12 степени. Студено е, но денот мора да продолжи.
Овој ден е избран случајно. Таа не знае како ќе заврши. Единствено знае дека ќе биде благодарна ако останеме со неа до крајот.
8:30 – Алармот ѕвони
Го одложува алармот без двоумење. Го заслужува уште еден час сон и малку топлина, откако се разбудила во 2 часот по полноќ од експлозии на балистички ракети. Топлината главно доаѓа од нејзиното куче, кое мирно спие под ќебето – па дефинитивно нема да го буди.
9:30 – Време е да стане
Нема струја. Значи нема кафе. Нема ни вода. Веројатно последица од ноќниот напад, но таа не може да провери. Нема Wi-Fi. Нема мобилен интернет.
9:45 – Утринска рутина, воена верзија
Се освежува со марамчиња за шминка, брза нега на лицето и облекување термо-долна облека и флис тренерка. Кучето добива јакна – нешто што тој го мрази, но надвор е -15 степени. Нема избор.
10:30 – Кај родителите
Среќа. Нивниот стан има централно греење и плински шпорет. Додека мајка ѝ подготвува појадок, Дарина ги проверува вестите, Slack и мејловите. Денот е преполн – состаноци, движење низ градот, подготовки за стратегијата за 2026 година.
Вестите се мрачни. По ноќниот ракетен напад, поголем дел од Кијив е без вода. Околу 6.000 станбени згради немаат греење.
Дарина ѝ признава на мајка ѝ колку е исцрпена. Како секое утро е борба само да се собере себеси. Некои денови, вели, само лутината ја турка напред.
„Не е толку лошо“, ѝ одговара мајка ѝ. „Погледни колку е сончево. И птиците конечно доаѓаат на хранилката што ја направи во недела. Не е ли тоа убаво?“
Таа е нејзиниот светилник во вакви утра. А во други денови, кога мајка ѝ плаче по вечерните вести – Дарина е нејзиниот.
12:00 – Во редакција
Стигнува точно навреме за првиот состанок: разговор со партнери за организација на дигитални, психолошки и физички безбедносни обуки за тимот. Обуките ќе се одржат во Лавив, каде што снабдувањето со струја и греење засега е постабилно. За некои, тоа ќе биде кратко олеснување од хаосот.
14:00 – Средби низ градот
Ручек и уште неколку надворешни состаноци. Секој мал разговор неизбежно завршува со зборување за рестрикции, генератори, мрак. Како што луѓето надвор од Украина зборуваат за времето – така Украинците денеска зборуваат за прекините на струја. Тоа е начинот на поврзување. Заедничката реалност е поддршка.
17:00 – Лоша вест
Токму кога планира да се врати во канцеларија за последниот повик, стигнува порака од канцеларискиот менаџер. Вториот генератор во зградата се расипал. Генераторите не функционираат добро поради екстремниот студ и долгите прекини. Без генератор – нема струја, нема интернет, нема греење.
Ова е сериозно. Канцеларијата беше центар за тимот, бидејќи кај многумина дома состојбата е уште понестабилна. Веќе работат на преселување на дел од луѓето надвор од Кијив, па дури и надвор од државата. Засега – само се надева генераторот брзо да се поправи.
18:00 – Краток разговор
Му се јавува на сопругот. Има точно 15 минути. Тој е војник и е на 24-часовна смена. Секој момент контакт значи сè.
21:30 – Крај на состаноците
Зема такси кон дома.
22:00 – Вечерна прошетка
Градот е во мрак. И зградата. Да шета црно куче по црни улици ја прави нервозна, па кучето носи светла јакна, а таа – челна ламба. Нејзиниот омилен предмет, подарок од колега. Најдобриот момент од денот? Да собере кучешки измет со кеса на која има лице од Путин и зборот „shit“. Глупаво – но секогаш ја насмевнува. Без осуда, ве молам.
22:30 – Конечно, струја
Се враќаат дома. Има струја. Прави билен чај – првпат по денови користи електрично ѓезве. Ги полни сите уреди и светилки што ги има.
23:30 – Малку топлина
Напонот сè уште е слаб. Иако има струја, уредите едвај работат. Но успева да го пушти грејачот 20 минути и да ја стопли спалната. Добар ден. Утре ќе повика електричар. Можеби ќе купи уште резервна опрема.
00:00 – Книга и тишина
Чита украински фантастичен роман за Редот на врколаци – бранители на Украина. Борба против непријателот и темнината. Срцекршачки загуби. Пријател ѝ го расипал крајот – повеќето херои умираат. Затоа се плаши да стигне до крај. Ги мрази приказните каде што хероите умираат.
И така, заспива.
Во Украина, луѓето си посакуваат „тивка ноќ“.
Па – тивка ноќ и за вас, драги читатели.
П.С.
Ова беше добар ден. Можеби си помисливте: „Па, не изгледа толку лошо во Кијив“.
За некои – не е. За многу други – е многу полошо.
Постојат лоши денови. Постојат неподносливи денови. И постојат добри денови – како овој. Но дефиницијата за „добар“ драматично се смени откако Русија ја нападна Украина, ги уништи животите и ги турна луѓето до крајните граници.
Украинската издржливост не е бесконечна. Никој не знае колку уште може да трае без постојана поддршка од светот.
Го имаме само денеска.
И денеска, можете да ги поддржите независните украински новинари.
Прочитајте и…
