пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ на Фејсбук
Тито. Човекот што умре пред четириесет години е виновен за тревогата на луѓето што ги фаќа паника на помислата дека некоја независна анализа или играта на случајот и односот на силите можат да утврдат дека нивните баби биле „на ти“ со бабите на денешните Бугари. Тој е основоположникот на македонската нација. Не стенкајте, така беше. На неговата визија и борба како на фрижидерска врата ние ги лепевме магнетите на народната традиција со фолклорот, на можностите на првата држава што ја извојувавме под негово раководство, на слободата, на нацијата, на факултетите, на болниците, на црквата, на науката и уметностите, на фабриките и пругите, на хотелите и рестораните, на банките и институтите, на музеите и галериите…
Сета бронза и целиот Музеј на револуционерната борба против слободата, вредат помалку за реализацијата на македонското национално и државно прашање, од кондурата на неговата ампутирана нога.
Големото мнозинство Македонци, кои денеска се возбудуваат од ветрето што дува од кај Софија, десет пати на избори гласаа дека тој човек ги заебал и дека ги однародил, својата национална ренесанса, незабележана во светски релации, ја прогласија за србокумунистичко ропство и му ја предадоа државата и себе си на Злосторничкото здружение вмро-дпмне да ги прероди.
И тие ги преродија.
И кој курац сакаат сега!?
Се прогласија за негова жртва, за жртва на комунизмот.
А вмро побрза да ги врати во статусот пред да бидат жртва.
И сега-што!?
Ви го бараат назад апостолот што тој ви го донесе од Софија.
Јас навивам да ви го земет.
Тоа би била најблагата цена за пијанството што си го дозволивте со бандата која до националните дела би морала да има построг достап отколку короната до белодробните крила на човекот.
***
Југославија ја паметам најмногу по тоа што ни обезбедуваше некое чудно, но интензивно чувство на посебност. И кон надвор и кон внатре. Во земјата и во нас самите. Чувство на супериорност кое не извираше од највисокиот стандард, или од најголемата памет или од најголемата сила, туку од нешто посебно, тешко за дефинирање, но посебно. Меѓу двата света, Тој беше персонификација на таа посебност, на таа исклучителност. Од ништо да направи највелелепен подвиг земја со која луѓето се гордееја и ја почитуваа. За нас Македонците тоа беше контекст на исполнетост и сигурност во себе. На закрила кога ќе се јавеше судир со соседите. Бевме цареви. Оставете ги приказните на чипираните идиоти, бевме цареви.
И затоа е ред како нација да се извиниме за срањата што ги оставивме на историското гумно на кое тој не остави нас како леб. И да му одадеме почит.
Да, да, за Тито зборувам.
Нема друг таков.
