Во саботата во Скопје по втор пат се одржа Маршот на гордоста, преку кој се упати порака за потребата од еднаквост и човекови права за сите во македонското општество. Овој настан кој својата премиера во македонскиот контекст ја имаше во 2019 година, а лани се обележа само со низа онлајн настани поради пандемијата со Ковид-19, помина достоинствено и испрати шаренолика слика од скопскиот градски парк.
Протестниот марш кој се одржува во месецот јуни, во светски рамки, се обидува да ја покрене свеста за нужноста од почитување на човековите права и на поинаквите од нас, но и да ги обедини граѓаните дека различностите постоеле и ќе постојат, а љубовта треба да е љубов и за либералните и за оние малку поконзервативните. Испраќајќи порака дека ЛГБТИ заедницата е дел од нашето општество, дел од оние кои се даночни обврзници, дел од нашето граѓанство, саботниот настан кој помина во најдобар ред, го носеше мотото „вон ѕидовите“. Симболиката на овие зборови упатува на суштината, на тоа дека припадниците на оваа заедница, најчесто, поради стигмата, стереотипите, насилството и други нус појави, живеат затворени во своите ѕидови и не ги уживаат истите оние права кои се сметаат за најосновни од корпусот на човекови права.
Претседателот Пендаровски и првата дама Ѓорѓиевска, министерките Шекеринска, Царовска, Шахпаска, пратеничките Морачанин и Зајкова, беа само дел од политичарите кои јавно и недвосмислено дадоа поддршка за унапредувањето на статусот на оваа заедница. Нашата држава, полека, но сигурно, ќе мора да го започне својот пат кон целосна европеизација и полн демократски развој, а токму почитувањето и заштитата на правата и слободите на некои од маргинализираните заедници претставува услов без кој едно општество тешко дека може да се нарече прогресивно и демократско.
Човековите права не се и никогаш не би ни биле некаква пита, овозможувајќи му слобода на еден, а одземајќи ја на друг. За крај, ничија сексуална определба не може да биде криминал и недозволена, а токму реалноста ни вели дека овие луѓе се тука околу нас и наше е да им подадеме рака.
Иван Дургутов
