Африм Рамадани
Калето на Орашје (градиштето Собри) исчезнува пред нашите очи! Ќе останеме ли рамнодушни?
Овој симбол на историјата и полошката гордост е во мизерна, да не речам апокалиптична состојба. Овој илјадагодишен споменик, доказ за нашиот културен идентитет, се уништува од ден на ден, како од природни: климатски промени, ерозија, земјотреси, влажност, мувла, корења на дрвја, така и од човечки фактори: вандализам, непрофесионални интервенции, неконтролиран туризам,…,занемарување од страна на одговорни државни органи.
За жал, јас, ти, тој,…, тие, селото, општината, особено државните институции не покажуваат никаква грижа ниту одговорност за зачувување на ова многу скапоцено и незаменливо богатство. Како последица на сето ова, тврдината од „величествена дама“, се претвори во тажна урнатина.
Ќе дозволиме ли нашата историја да се распадне?
Овој храм не е само реликт од минатото, туку темел на идентитетот и извор на развој за иднината. Овој пример не е само локален проблем – туку е повик до сите нас да станеме свесни за важноста на оваа магична убавина и да дејствуваме за да ја зачуваме. Ако го изгубиме овој величествен украс, сме изгубиле дел од личноста, дел од себе.
Проблемот е итен!
Да го оставиме екстремното лицемерие зад себе и да бидеме реални. Да не изигруваме со нашето напуштено и анатемизирано Кале! Да не се фотографираме и снимаме на неговите разурнати ѕидови.
Зошто молчат соодветните државни институции – екстремен мистицизам?!
Нема ли човечност, љубезност,…, куртоазија? Дали е некому желба, на ова тврдина, во една многу блиска иднина, да му се изгубат трагите? Може ли некој да биде толку бездушен, суров? Тоа е многу болно за разумните луѓе, за разумниот свет! Многу е болно и за мене, но и за вас, меѓутоа, ситуацијата на терен го докажува истото!
Каде е повикот? Што треба да се направи?
Потребна е висока јавна свест и силна институционална посветеност за да се спаси она што се уште може да се спаси. Орашкото Кале не заслужува да остане заборавена, да се распаѓа во тишина – на тоа му треба внимание, грижа и почит.
Acta, non verba!
Ако не дејствуваме итно, туку останеме пасивни гледачи „тивката кралица на вековите“ наскоро ќе се најде во бездна, и може да бидеме повеќе од сигурни дека за ова ќе одговараме пред Бога!
Авторoт е професор по германски и судски преведувач)
Текестот е личен став на авторот. Рубриката ПИСМА е наменета за писма од читатели на Фронтлајн.
