Пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Може ли вештачката интелигенција да го убие македонскиот идентитет?
Не може, затоа што пред неа тоа го направи другарот Бујар Османи.
Дали тоа значи дека Бугарите веќе ништо не им можат на Македонците?
Да!
А вмро?
Вмро ќе продолжи да ги ебе?
Мртви?
Мртви, затоа што ако не ги ебе, мртвите можат да се посомневаат во неговата смисла, односно дека ги ебе од ќеиф, а не во функција на историската мисија и да побараат Господ и централата во Софија да го распуштат.
Како Кимон Георгиев, во 1934, мислам дека беше, година.
Па добро, за кој курац во тој случај ни е резолуцијата на Европскиот парламент?
Како епитаф на една до крај избламирана и изциркузирана, по малку и идиотизирана, неорганска, гмо, нација.
Дали е ова кажано народски, демек, да може сиот македонски свет да го разбере или е толку умно што мртвите и да се живи, не би го разбрале?
Хахаха!
Не е „природно“, вели Сонтаг, да се говори добро, елоквентно, на интересен, артикулиран начин. Луѓето кои живеат во групи, фамилии, заедници, говорат малку – имаат малку вербални средства. Елоквенцијата – размислувањето во зборови – е спореден производ на осаменоста, на изместеноста, на нагласено болната индивидуалност. Во групите е поприродно да се пее, игра, да се моли: тоа е даден, а не измислен (индивидуален) говор.
Како што правеа Македонците пред Османи да ги закове на православниот крст, пробивајќи ја во текот на мрачната ноќ заштитната ограда од густи патриотски говна на вмро. Никој не знае како „клетиот Шиптар“ не се лизнал и како успеал да му направи крусификшн на нешто така магличаво и дифузно, недофатливо и раскурцано, како што е македонскиот идентитет.
Обичниот јазик е јасен, но во суштина, ја зголемува лагата.
Секоја ортодоксија, било политичка или религиозна, е непријател на јазикот и на мислењето, бидејќи постулира вообичаени изрази.
Во таа смисла најголемите непријатели на македонскиот јазик, на мислењето, односно на идентитетот, се мпц и вмро!
Нивните мисии и доктрини, нивната онтолигија, е мачеништвото, гревот и апотеозата на смртта. Како спас.
Во горната дефиниција Сонтаг е, всушност, цинична.
И оправдано се подјебава со групите и заедниците кои мразат да мислат и обожуваат да играат и пеат.
На гумно, во кафеана, по митинзи, на седници на владата и парламентот.
Но, тоа имено значи дека мора да се оди контра племенската ритуалност и ортодоксност собрани во десет фрази и педесет зборови.
Размислувањето мора да биде јазик на престапот. На прекинот со сиромаштијата на заедницата, на скршување на психичката заробеност во средината и на средината.
Особено кај мали нации кои се гордеат со својот банален инструментариум, каква што, на пример, е македонската нација.
Масата е заробена во сиромаштијата на своите вербални средства и во леснотијата на игрите, песните, молитвите и другите ритуали. Кои се основа и на политичкото и физичкото заробување. Таа сиромаштија многу ниско ги плафонира способностите на заедницата да го разбере светот и векот и вистината за своите проблеми и можностите за решавање.
Јазикот е нашата единствената татковина!
Да, но опасно сиромашна.
Блаже, го реинтерпретирал Витгенштајн кој рекол дека „границите на мојот јазик се граници на мојот свет.“
Така е, но кај нас тие хоризонти се плитки.
Многу плитки.
Варијацијата на темата ја наоѓаме кај уште еден исказ на Витгенштајн, оној дека „да се замисли некој јазик значи да се замисли некој начин на живот.“
Јас би рекол и обратно: погледот на еден начин на живот, ќе ни открие сѐ за јазикот на таа заедница.
Сиромаштијата е заедничка.
Пред да го завршам текстот ѕирнав едно истражување на kompasfinancethink.
Вели вака за остварувањата на предизборните ветувања на силата која сега е власт:
Од вкупно 139 следени ветувања во пет приоритетни области – социо-економија, образование, здравство, млади и родова еднаквост – целосно се исполнети само 18 мерки, додека 51 (37%) се во фаза на реализација. Највисок степен на напредок има во образованието, каде 24% од мерките се реализирани, а 70% се во тек.
Откако го прочитав оваа за образованието побарав гола жица приклучена на Чебрен, ама Дакота Џонсон која во кујната ми правеше палачинки, ми рече дека Чебрен уште не е направен.
Како и да е, тоа ми беше доволно да заклучам дека и обидите за мислење над нивото на заедницата, завршуваат во племенската баналност на статус квото. Со помош на безброј табели, статистики, бројки и проценти.
Но, длабочината на мислата често може да се искаже на многу едноставен начин.
Еве ги резултатите од истражувањето на мојата агенција Офаманамантинк:
Не е остварено ништо.
Нула, како бројка.
Нула, како процент.
Нула, во сите облици и содржини.
Освен немерливите и тешко поправливи штети за кои нешто се обидов да кажам во овој текст.
Никакви квазистручни купусари не можат да ја скријат голотијата на оваа вистина.
