Поранешниот премиер Љубчо Георгиевски, во интервју за Рацин.мк, вели дека членството во ЕУ е „круната“ на државната стратегија по НАТО и дека скепсата дека ЕУ не сака проширување повеќе не држи вода, затоа што Брисел јавно споменува конкретни времески рамки за Црна Гора и Албанија. Според него, Македонија, иако долго време „најмногу давала“ на европскиот пат, сега самата го кочи процесот, и тоа токму во момент кога не се бараат дополнителни отстапки од размерите што се правеле во минатото.
Тој го оценува „францускиот предлог“ како јасен и прецизен, тврдејќи дека со него фактички се напушта ригидната линија во бугарската политика дека Македонците до 1945 биле Бугари, а потоа станале Македонци. Георгиевски смета дека во Македонија недоволно се признава значењето на тоа што истиот рамковен пристап беше изгласан и во бугарскиот парламент, па наместо како дипломатска победа, бил интерпретиран како пораз.
Според него, ставовите на актуелната власт кон предлогот со текот на времето станале построги и „еволуирале“ од прифаќање на уставни измени со резерви кон протоколите, до позиција во која проблем стануваат и протоколите и внесувањето на Бугарите во Уставот, а во најновата фаза и поставување услови кон ЕУ и Бугарија. Тој заклучува дека таквата динамика покажува отсуство на сериозна политика за надминување на последната пречка на европскиот пат.
Како причини посочува, прво, дека отпорот можеби започнал како дневнополитичка реторика од опозициски период, која подоцна се префрлила и во владејачка политика. Второ, тој сугерира дека дел од политичките елити покажуваат тенденција да се „додворуваат“ на српската политика и концептот на „српски свет“, со што Македонија се позиционира зад Србија, наместо да ја забрза сопствената европска агенда.
Георгиевски пошироко го критикува популистичкиот национализам како ирационален и штетен, наведувајќи дека во различни периоди тој се манифестирал како антикизација, како антиалбанска реторика и како постојано создавање „фронтови“ против сите, освен против она што тој го гледа како реален ризик. Според него, таквото „билдање“ внатрешен рејтинг на сметка на националниот интерес води кон стагнација и губење позиција, додека државата останува надвор од ЕУ додека соседите напредуваат.
Во однос на Бугарија, тој вели дека по „францускиот предлог“ провокативната реторика од бугарска страна е намалена, но дека проблем останува во „тоталната неактивност“ кога се работи за економски, културни и инфраструктурни проекти. Тој критикува дека Бугарија е автопатски поврзана со сите соседи освен со Македонија и дека на Коридор 8 реалните чекори се слаби, вклучително и за железницата и граничната инфраструктура.
Како контраст, тој ја издвојува Албанија како пример за динамичен развој и инфраструктурно поврзување со Македонија, наведувајќи дека земјата направила голем економски исчекор и дека според статистики го надминала македонскиот БДП. Георгиевски смета дека токму инфраструктурата и економската моќ ја даваат политичката тежина, а во домашниот контекст предупредува дека задолжувањата за функционирање на буџетот создаваат товар што ќе падне врз идните генерации, за разлика од соседите кои градат со европски средства.
