Новинарот и заменик-главен уредник на списанието БГлобал, Веселин Стојнев во својата колумна за Дојче Веле на бугарски јазик вели дека Бугарија се враќа на погрешниот пат со Северна Македонија.
„Колку повеќе им наметнуваме на Македонците дека сме биле едно, дека нивното е всушност наше, толку повеќе им ја разгоруваме желбата да бидат поинакви, се поразлични од нас Бугарите“, вели Стојнев и додава дека не станува збор за затворање очи пред изливите на омраза и пред бруталното претепување на македонскиот Бугарин Христијан Пендиков.
Земјава ја сфати сериозноста на случајот и министерот за надворешни работи Бујар Османи веднаш по инцидентот го посети Пендиков, а Пендаровски и Ковачевски го осудија настанот. Од друга страна, Стојнев вели дека Бугарија направи остри дипломатски гестови, искажа протест пред амбасадорот на Северна Македонија, го повика бугарскиот амбасадор во Скопје на консултации, со што предупреди на влошување на меѓудржавните односи, а претседателот, премиерот и парламентарните партии излегоа со гневни декларации.
Стојнев вели дека ставот на земјава дека бугарските културни клубови не можат да носат контроверзни имиња не е потврда за бугарската перцепција дека постои омраза кон луѓето со бугарска самосвет и тоа не е доказ дека земјава треба да остане надвор од ЕУ.
„Затоа што за голем дел граѓани на Северна Македонија, Ванчо Михајлов и цар Борис Трети не се само контроверзни личности (како што се и за многу Бугари), туку се директно поврзани со фашизмот. Не е важно дали ова е само делумно точно или воопшто не е точно. Генерации Македонци од Титова Југославија се воспитуваа во антифашистички наратив, кој ја вклучуваше и „окупаторска Бугарија“, без разлика каков придонес имаат самите Македонци во антифашистичкиот отпор. И нема начин насилно да им се наметне друг наратив, да им се наметне „историската вистина“. Бидејќи тоа не е само колонијален пристап, туку е и контрапродуктивен“, вели Стојнев и додава дека Формирањето македонска национална самосвест одамна е факт признаен дури и од најтврдокорните антимакедонски патриоти во Бугарија, кои сонуваат барем да ја реколонизираат македонската историја.
– Колку повеќе им наметнуваме дека сме едно, дека нивното е всушност наше, толку повеќе им ја разгоруваме желбата да бидат други, се поразлични од нас, заклучува Стојнев.
Тој потенцира дека многу посоодветно е бугарските културни центри во Северна Македонија да ги носат имињата на Климент Охридски и браќата Миладиновци.
„Која е поентата на овие културни центри ако се затворени и под стража и никој не влегува таму освен Бугари од Бугарија и граѓани на Северна Македонија со бугарска самосвест? И зарем не е многу поважно за нас, наместо да зјапаме во прославите на нашите соседи за историските личности кои сè уште нè разделуваат, да возвратиме, ако треба дури и да платиме за да гледаме неколку национални бугарски телевизии во Северна Македонија, како и нивни во Бугарија?“, прашува новинарот.
Тој понатаму исто така се осврнува на улогата на Русија на Балканот и истакнува дека не се за потценување зборовите на претседателот Пендаровски дека руските служби ги координираат од Бугарија провокациите во Северна Македонија, ниту, пак, неговиот апел, на бугарските националисти, вклучително и пратеник на Европскиот парламент и лидер на невладина организација, да не им се дозволи влез во земјава.
„Можеме да бидеме сигурни дека и руските служби немаат помало влијание крај Вардар, откако беа вмешани и во нападот на парламентот во Скопје во 2017 година. Бидејќи Кремљ нема никаков интерес за вистински интегрирани балкански земји во ЕУ, таму му требаат тројански коњи, како што се обидува да ја претвори Бугарија од самиот почеток на нејзиното членство во ЕУ. И што би било подобро за Путин, ако Бугарија и Северна Македонија сè пожестоко се гризат и клоцаат една со друга дури и пред да живеат заедно во Европската Унија“, завршува Стојнев.
А.Р.
