Професорот Оливер Андонов во својата најнова колумна „Новата бугарска влада на РСМ“ објавена денеска во ЦИВИЛ Медиа, оценува дека учеството на македонските претставници на Самитот на НАТО во Анкара не донело суштински резултати за државата, туку главно било искористено за политичка пропаганда и фотографии. Според него, Македонија останала на маргините на клучните разговори за одбранбената индустрија, Украина и единството во рамките на Алијансата.
Андонов потсетува дека Европа планира огромни инвестиции во развојот на воената индустрија, додека Македонија, како што тврди, не успева да обезбеди учество во овие процеси. Тој проценува дека дури и еден процент од расположливите 150 милијарди евра би значел 1,5 милијарда евра за развој на домашни производствени и технолошки капацитети. Наместо тоа, власта, според авторот, ги претставува редовните европски пакети од неколку десетици милиони евра како големи политички успеси.
Во делот посветен на Украина, Андонов го обвинува премиерот Христијан Мицкоски дека води политика слична на онаа на бугарскиот претседател Румен Радев – формално повикување на сојузништвото со НАТО, но воздржаност или противење на посилната поддршка за Украина. Тој тврди дека Македонија пропуштила можност за соработка со Киев во развојот на беспилотни летала и современи одбранбени технологии.
Централниот дел од колумната е посветен на реконструкцијата на Владата. Андонов иронично ја нарекува „нова бугарска влада во РСМ“, повикувајќи се на сознанија на Внатрепартиската фракција за демократизација и ревитализација на ВМРО-ДПМНЕ дека петмина членови на владиниот состав имаат и бугарско државјанство.
Авторот нагласува дека не го оспорува уставно загарантираното право на двојно или повеќекратно државјанство. Според него, проблемот е политичката дволичност: власта се противи на внесувањето на Бугарите во Уставот, но нема проблем лица со бугарско државјанство да извршуваат високи државни функции.
Андонов тврди дека вкупно 14 членови на Владата поседуваат државјанства и на соседни држави, вклучително Бугарија, Србија, Албанија и Косово. Овие тврдења ги користи како основа за политичката теза дека врз владиниот кабинет силно влијаат регионалните центри на моќ – Софија, Белград, Тирана и Приштина.
Посебно го критикува преместувањето на Иван Стоиљковиќ во ресорот за локална самоуправа, оценувајќи дека тоа може да се искористи за засилување на српското политичко и културно влијание. Односите меѓу македонските и албанските политички партнери, пак, ги опишува како поле на нерешени прашања што може да создава нови меѓуетнички тензии.
Авторот предупредува дека Македонија продолжува да стагнира или да отстапува од европскиот пат. Како излез предлага референдум поврзан со уставните измени и членството во Европската Унија, на кој граѓаните јасно би се изјасниле дали сакаат продолжување на евроинтеграцијата.
Според Андонов, таквиот референдум би ја ослободил државата од долготрајното политичко калкулирање, а власта би била принудена да преземе одговорност и да соопшти дали нејзин вистински приоритет е европската иднина на Македонија или одржувањето на регионалните и проруските политички сојузи.
Д. Е.
