Продолжуваат полемиките околу најавените реформи во образовниот систем од Министерството за образование и наука. Од една страна, ресорното министерство, со сите сили, се труди да го возобнови македонското образование, преку кое, согласно сите релевантни меѓународни истражувања, се произведуваат ученици кои се функционално неписмени. Со други зборови, тоа значи дека ние се соочуваме со луѓе кои завршуваат средно, па дури и високо образование – додипломски, можеби и магистерски студии, но истите сепак имаат тешкотии со она основното – функционалната писменост.
Од другата страна, присутни се дел од родителите кои остро се спротивставуваат на било какво унапредување на образованието во македонските училишта. Групата на родители, која зборува во името на сите родители кои имаат деца ученици, во своите обраќања зборува со некакви ултиматуми и јасно става до знаење дека предложените реформи, според нив, не се потребни. Ваквиот став е проблематичен од повеќе аспекти, од кои еден е и правото на родителите, дел од нив родени и израснати во сосема друг, не дигитализиран контекст, да одлучуваат за „дигиталната“ иднина на своите деца.
Излегувањето од комфор зоната и од сивилото кое нашиот образовен систем го вади на виделина, несомнено е вистински предизвик. Додека, делумно може да биде разбирлив отпорот кон промени и кон нешто нетипично и ниво како дел од човековата психологија, сепак, крајните наративи и целосното негирање на нужноста од фаќање чекор со современите образовни текови е неразбирливо.
Факт е и дека дигитализацијата умее да доведе и до истакнување на нееднаквоста, но ако зборуваме за реалната состојба, ситуацијата ни говори дека и во сегашното не дигитализирано образование, еднаквоста знае да изостане и дискриминацијата знае да биде присутна. Оттаму, не се издржани гледиштата за тоа дека образованието треба да остане такво какво што е, а очигледно е дека истото не соодветствува на потребите на новите генерации, но и на новите општествени текови.
Дискусии се неопходни и различни светогледи се добредојдени секогаш и нема зошто контекстот на образовните реформи да биде исклучок. Но, крајно време е и да се согласиме дека не смееме да дозволиме децата родени во дигитално општество да станат заложници на бунтовниците против образовната дигитализација.
Иван Дургутов
