Пишува: ЈАНЕ ЃОРЃИОСКИ
Може ли некој нормален да ми објасни на што се должи оваа самобендисаност и апсолутна сигурност во победа кај кандидатите за градоначалници од ВМРО-ДПМНЕ? Па нели тоа се луѓето што веќе се градоначалници во 90% од општините, и токму тие ја имаат најголемата одговорност за состојбата во која е потонато Скопје и Македонија.
Од каде толку ароганција во реториката и уверување во „сигурна победа“, кога резултатите им се најдобрата реклама за тоа колку не заслужуваат не втор мандат, туку ни втор круг на овие локални избори.
Скопје на пример од изборот на Данела – најдобрата менаџерка во Европа и светот, како што ја претставуваше тогаш Мицкоски, е претворен во депонија под отворено небо. За друга функционалност на градот, јавен превоз, култура, ич да не правиме муабет.
Најголемата иронија е тоа што овие луѓе во кампањите настапуваат како „нови лица“, како спасители што треба да го донесат „вистинскиот ред и чистота“.
Орце бе се прави како да не е актуелен градоначалник на Кисела Вода и како да не шуруваше со Данела се дури не се раскараа со Мицко ради тендерите.
Мисли недоветни сме, забораваме дека тој и тие од кај него веќе имаа мандат да ги решаваат проблемите? Не една година, туку цел мандат од четири години се локална власт орцевци и мицковци безмалку во цела Македонија. Власта ја имаат и во советот на Град Скопје, нели каде што се носат сите одлуки.
Дали оваа самоувереност е случајна?
Дали таа се темели на убеденоста дека јавноста има кратка меморија, дека критиките брзо се забораваат, и дека изборите повеќе се сведуваат на пропаганда и манипулација, отколку на реална проценка на резултати. Со арогантен тон и потценувачки однос, кандидатите всушност испраќаат порака: „Ние ќе победиме, без разлика на тоа што направивме (или не направивме)“.
И магаре да предложиме ќе победи! Ете до толку се самобендисани, односно продаваат самоувереност.
Но тоа е само привид.
Создавање на лажна слика за да се продаде во јавноста.
Најдобар пример е тоа што на билбордите покрај кандидатот за градоначалник секогаш стои и Мицкоски.
Што прикажува тоа?
Тоа е многу јасна порака за немоќ. Немање на идентитет и неспособност тие сами да си се изборат за општините, па затоа до нив мора да е нивниот ментор што ќе ги води за раче, филува и обликува по негов ќеф.
Нема што тие многу да размислуваат и да се мачат кога Мицкоски е тука да мисли за сите нив.
И не се појавуваат на телевизиски дебати.
Од што се плашат?
Се плашат толку да нè не имресионираат што да почнеме да ги возвишуваме како светци?
Или се плашат од сопствената интелектуална инфериорност да се соочат лице в лице со кандидатите?
Или, најверојатно зашто така им наредил возвишениот.
Мицкоски – возвишениот!
Затоа прашањето не е само зошто тие се толку несигурни во победа, а презентираат сигурност. Прашањето е: дали ние како граѓани ќе им дозволиме повторно да нè убедат во шашмата дека „вистинската промена“ ќе дојде токму од тие што ја донесоа сегашната брука?
Дали навистина веруваме дека решението за проблемите е во рацете на оние што ги создадоа?
Ароганцијата на кандидатите што се кријат зад лидерот не е ништо друго освен тест за нашата колективна меморија и толеранција.
Ако повторно се помириме со истите луѓе и истите празни ветувања – тогаш вината веќе не е само нивна.
Текстот е личен став на Авторот
