Пишува: Дестан ЈОНУЗИ
2025 година нè излажа. Нè разоткри. Ја симна шминката од политиката, ја соблече правдата до гола процедура и ја остави економијата да зборува преку празни паричници. Ова не беше година на илузии, туку година во која и најгласните оправдувања почнаа да звучат шупливо.
Политиката, како и обично, живееше во паралелна реалност. Додека граѓаните се бореа со секојдневието, политичките елити водеа кампањи без избори, ветуваа без покритие и калкулираа без одговорност. Наместо визија – страв. Наместо одлуки – одлагање. Наместо државничко однесување – ситни партиски пресметки.
Европската иднина се користеше како слоган, не како обврска. Националните теми повторно беа злоупотребени како чадна завеса за да се прикрие институционалната немоќ и хроничниот недостиг од храброст. Во таков амбиент, прашањето не е дали политиката ќе ја изгуби довербата, туку колку веќе ја изгуби.
Правдата во 2025 година не падна – таа беше турната. Турната под тежината на политичките договори, законските корекции и селективната примена. Кога Кривичниот законик станува алатка за релаксирање на одговорноста, а не за нејзино заострување, тогаш проблемот не е технички, туку морален.
Системот испрати јасна порака: одговорноста е релативна, а правдата – преговарачка категорија. И тоа е најопасниот сигнал што една држава може да си го дозволи. Затоа што кога граѓаните ќе престанат да веруваат во правдата, почнуваат да бараат алтернативи. А тие никогаш не се демократски.
Економијата, и покрај оптимистичките соопштенија, ја живееше својата најискрена верзија – верзија на преживување. Цените растеа, сигурноста опаѓаше, а иднината повторно се пакуваше во куфери. Бројките можеа да се дотеруваат, но реалноста не можеше да се сокрие – економски модел без правда и институции, не создава развој, туку нееднаквост.
И токму тука се спојуваат сите три фронта – политика, правда и економија. Ниту еден не може да функционира изолирано. Кога политиката е кукавичка, правдата станува селективна, а економијата неправедна. Тоа е формула што 2025 година ја потврди без двоумење.
Оваа година не беше несреќа. Беше последица. Последица на години одложени одлуки, компромиси без принципи и реформи без суштина. 2025 ни даде огледало. Прашањето е дали во 2026 ќе имаме храброст да се погледнеме во него – или повторно ќе го скршиме, само за да не ја видиме вистината.
Критичкото новинарство нема обврска да биде удобно. Неговата улога е да биде точно. А точноста за 2025 е болна, но јасна: држава без одговорност не оди напред – таа тоне побрзо, само што тоа тонење го нарекува „стабилност“.
Текстот е личен став на Авторот
