Пишува: ЉУБИША НИКОЛОВСКИ
Македонската јавност сега е преокупирана со можноста за проширување на владејачкото мнозинство со Алијанса за Албанците.
Ако ова се случи, за што очигледно постојат напрегања, тоа нема да биде од пуста желба за власт, или не исклучиво поради тоа, туку ќе претставува стратешко окрупнување на силите со силна проевропска провиниенција.
Тоа е видливо и од изјавата на Бујар Османи, во која вели дека во оваа фаза со АА се дискутира за оценување на политичкиот момент кој наметнува поголема координација меѓу политичките партии кои имаат за цел брза трака за членство во ЕУ.
Процесот на „интегрирање“ на партиите кои во досегашната политичка пракса се не само опоненти, туку и базични непријатели меѓу кои постои силна доза на нетрпеливост, очигледно не е оригинерно инициран од самите партии и затоа воопшто не е лесен.
Уште веднаш се чувствува влијанието на „Блокот“ како и на „Калето“, дипломатски срочено како иманентна потреба содржана во скринингот кој бара инклузивност на партиите заради остварување на целта – Македонија членка на Унијата до 2030-та.
Но и без тоа, реално, земјата се соочува со предизвици како што се уставните измени и економска и енергетска криза.
Очигледно обезбедувањето двотретинско мнозинство за промена на Уставот и вметнување на Бугарите во неговата Преамбула не оди така лесно, па се бараат модалитети кои на партиите им налагаат голема флексибилност и исклучителен коалициски капацитет со кој ќе треба да ги надминат разликите кои меѓу нив постојат до степен на исклучивост.
Несомнено во оваа фаза од развојот на државата, партиите се ставени на тест дали државниот интерес, сфатен како интерес на сите граѓани, е поважен од тесно партискиот или од колективниот интерес на етничките групи како монопол на секоја партија одделно.
Оттаму и воздржаноста во изјавите на лидерите на партиите за што се преговара и дали воопшто сè се сведува само на квантификација на министерства и на сектори.
Од ова произлегува дека се работи за обид за изолација на ретроградните политички структури во земјата, или барем од нивно дистанцирање и оставање на бришан простор за притисокот од страна на јавноста, но пред сè и на меѓународната заедница.
Најавите на лидерот на Алијанса за Албанците Арбен Таравари за можен влез во владејачкото мнозинство и уште повеќе дистанцирањето од политиките на ВМРО-ДПМНЕ, предизвика силен удар врз Христијан Мицкоски, особено во неговите надежи за одржување предвремени парламентарни избори.
Имено Арбен Таравари во интервју за Фронтлајн експлицитно кажа дека негов главен услов за влез во Владата е да нема предвремени парламентарни избори до 2024 година, со што како ураган ја оддува опсесијата на Мицкоски дека со предвремени избори конечно по пет години како шпицен кандидат во опозиција ќе дојде на власт.
Ако условот на Таравари се оствари тогаш пред ВМРО-ДПМНЕ се уште дополнителни две години напрегања до остварување на целта.
Но Мицкоски нема лесно да се предаде, тој видно разочаран од развојот на настаните бара формирање техничка Влада и предвремени избори, затоа што во себе држи силен адут со кој може да ја уценува власта дури и по цена на пропаст на европската иднина на државата. Тоа секако е изборната математика која на оваа партија или коалиција и донесе доволно пратеници за без нив да нема неопходно двотретинско мнозинство за промена на Уставот и внес на Бугарите во Преамбулата, што е основниот услов за продолжување на европскиот пат на Македонија.
Но со тоа ВМРО-ДПМНЕ се става во позиција, од своевремено нај европска партија, да биде нај предавничката партија на интересите на народот и на државата. Понесена од желбата за власт, таа нема ниту минимален капацитет да се надмине себеси како што тоа го прават партиите на Албанците, кои покажуваат спремност барем времено да се откажат и од своите уцени и од своите спротивности, само во интерес на европската иднина на своите (со)граѓани.
На овој начин ВМРО-ДПМНЕ ги губи речиси сите опозициски сојузници со кои до скоро заедно јуришаа на власта.
Ќе му остане само Левица која може само да му одземе гласови.
Текстот е личен став на Авторот. Дозволено е преземање на текстот според лиценцата Creative Commons 4.0.
