Оспорениот Закон за прекршоци во сообраќајот ја доведува во прашање примената на системот од 1 февруари
И покрај најавите за скорешно пуштање во употреба на системот „Safe City“, парламентарното мнозинство во моментов не располага со неопходните двотретински гласови за усвојување на еден од клучните закони – Законот за прекршоци во сообраќајот, без кој системот не може правно да профункционира.
Станува збор за закон од системски карактер, чии измени бараат две третини од гласовите во Собранието, што ја отвора вратата за политички условувања и сериозни резерви од страна на опозицијата.
ДУИ против целиот законски пaкет
Од Демократската унија за интеграција (ДУИ) се децидни дека нема да дадат поддршка, оценувајќи дека не е спорен само конкретниот закон, туку целокупниот пaкет поврзан со „Safe City“.
– Во принцип – не. Како пaкет е проблематично, бидејќи задира и во други закони со кои ние не се согласуваме, велат од ДУИ.
Со ваквиот став, ДУИ практично ја затвора можноста за обезбедување двотретинско мнозинство без поширок политички договор.
Нејасни позиции кај опозицијата
Во меѓувреме, СДСМ сè уште нема официјален став како ќе гласа за овој закон, додека истото прашање, според достапните информации, не е формално отворено ниту во партијата Левица.
Од владејачката ВМРО-ДПМНЕ потврдуваат дека се водат разговори со пратеници од опозицијата со цел обезбедување на потребните гласови.
Шест закони – два клучни сè уште на чекање
За целосно ставање во функција на системот „Safe City“ потребни се измени на шест закони. Досега се усвоени четири, додека Кривичниот законик и Законот за прекршоци во сообраќајот остануваат последната и најтешка пречка.
Без усвојување на системскиот закон со двотретинско мнозинство, „Safe City“ не може правно да започне со работа, што ја доведува под знак прашалник најавената примена од 1 февруари.
Безбедност или политички судир?
Иако власта го претставува „Safe City“ како механизам за зголемување на сообраќајната безбедност и намалување на прекршоците, дел од опозицијата предупредува на можни злоупотреби, прекумерна контрола и недоволни гаранции за заштита на приватноста.
Токму тука се судираат двата наратива – технолошка модернизација на државата наспроти стравот од селективна примена и институционална непрозирност.
Дали ќе преовлада јавниот интерес или политичките линии ќе останат непремостливи, ќе се знае во наредните денови – но едно е сигурно: без двотретинска поддршка, „Safe City“ останува само проект на хартија.
Дестан Јонузи
