Војната во Украина 2026 ја започнува со истиот парадокс од 2025 – повици за мир, додека ракетите диригирани од Кремљ продолжуваат да паѓаат врз украинските градови.
Додека дипломатските салони повторно зборуваат за „прозорец за преговори“, теренот сведочи за нешто сосема друго – продолжени бомбардирања, цивилни жртви и пропагандни маневри што ја девалвираат самата идеја за мир.
Украина: мирот како тактичка пауза на Кремљ
Во 2025 година, Русија не покажа ниту еден реален сигнал дека е подготвена за вистински прекин на агресијата врз Украина. Напротив, секоја „мировна порака“ од Москва беше проследена со нови напади врз украински градови, енергетска инфраструктура и цивилни цели.
Последните изјави на Владимир Путин за подготвеност за разговори не беа ништо повеќе од тактички маневар – обид да се купи време, да се релаксира меѓународниот притисок и да се прикаже Русија како „разумната страна“ во конфликтот што самата го започна.
„Во контекст на војната во Украина 2026, секој разговор за мир без повлекување на руските сили е политичка фикција.“
Лагата за „нападната резиденција“
Кулминацијата на ова лицемерие беше тврдењето на Кремљ дека резиденција на Путин била нападната со дронови – обвинение кое брзо се распадѓа под тежината на фактите. Без независни докази, без јасни снимки, без потврда од меѓународни извори, оваа приказна повеќе личи на внатрешна пропаганда и алиби, отколку на безбедносен инцидент.
Целта беше очигледна: да се прикаже Путин како жртва, а не како агресор; да се релативизира систематското бомбардирање на украински градови преку симетрична, но лажна нарација и да се минираат скорешните мировни предлози што се усогласуваат и доаѓаат од Трамп, Зеленси и европските сојузници.
Во меѓувреме, разговорите и сигналите околу заокружување на мировниот процес отворија уште едно проблематично прашање: дали мирот се третира како политички трофеј, а не како праведен исход.
Украинскиот претседател Володимир Зеленски изрази влексибилност околу териториите но остана на јасна позиција – мир без гаранции за безбедност не е мир, туку капитулација. Наспроти тоа, дел од западниот дискурс сè почесто зборува за „реалполитика“, што во превод значи притисок врз жртвата, а не врз агресорот.
Газа: цивилите како колатерална статистика
Газа, пак, остана симбол на глобалниот морален банкрот. Во 2025 година, илјадници цивили, меѓу кои и деца, загинаа во напади што беа оправдувани со фрази како „самоодбрана“ и „безбедносни операции“.
Реалноста, сепак, е брутална: цели населби беа срамнети со земја, хуманитарната помош беше блокирана, а меѓународната заедница повторно покажа дека принципите важат селективно – во зависност од геополитичкиот интерес.
Повеќе од 1.000 пациенти починаа во Газа од јули 2024 година до крајот на ноември оваа година додека чекаа медицинска евакуација, објави денеска Светската здравствена организација.
Крвкото примирје во Газа стапи на сила на 10 октомври со посредство на САД, но медицинските евакуации сè уште не се одвиваат доволно брзо.
Мирот како празен збор
Она што ги поврзува Украина и Газа не е само страдањето, туку и инструментализацијата на мирот. Во 2025 година, мирот стана збор што се користи во говори, но ретко во дела. Се спомнува за камери, за избори и за дипломатски поени, додека на теренот продолжуваат смртта и уништувањето.
2026 без илузии
Светот во 2026 влегува без право на наивност. Кога агресорот зборува за мир, а продолжува да бомбардира, тоа не е мировна иницијатива – тоа е лага. Кога цивилните жртви се сведуваат на бројки, тоа не е безбедносна политика – тоа е дехуманизација.
„Војната во Украина 2026 ќе покаже дали светот конечно ќе ја именува агресијата со вистинското име.“
Ако 2026 сака да биде поинаква од 2025, тогаш мирот мора да престане да биде алиби и да стане одговорност. Во спротивно, Новата година ќе биде само уште една страница во хрониката на глобалното лицемерие.
Ј. Ѓорѓиоски
