пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Ултра-политиката е модел на војување, политиката тука се разбира како облик на општествена војна, како однос спрема „Нив“, Непријателот. Архи-политиката повеќе сака да се повикува на медицинскиот модел: општеството е корпоративно тело, организам; општествените поделби се како болест на тој организам, то ест она против што треба да се бориме, нашиот непријател е канцероген натрапник, штеточина, надворешен паразит кој треба да се истреби, за повторно да се воспостави здравјето на општественото тело. Пара-политика го користи моделот на агонистичкиот натпревар, кој ги следи вообичаените правила на спортските настани. Мета-политиката се темели на моделот на научно-технолошката инструментална процедура, додека пост-политиката го вклучува моделот на деловното преговарање и стратегискиот компромис.
Ова е метафоричната шема на Жижек.
Проблемот на Македонија не е самиот модел, туку отсуството на единство на моделот.
Вмро-дпмне го одбра моделот на ултра-политиката. За оваа партија сите други се непријатели против кои вмро води перманентна граѓанска војна и кога е на власт и кога е во опозиција. Таквиот пристап влече историски корени од времето на самите почетоци кога оваа организација се самопретстави како единствен артикулатор на интересите на македонскиот народ што и да подразбирале и подразбираат под тој термин.
Сдсм го одбива тој модел.
Можеби затоа што мисли дека Македонија не би можела да го издржи, а можеби и затоа што мисли дека самиот сдсм не би можел да ја издржи смената, дури и во случај да победи во таа граѓанска војна. Затоа што со уривањето на моделот со евентуална победа, би се поставило прашањето на смислата на единствениот преостанат фактор.
Хахаха.
Од самите почетоци, демек од Глигоров и Црвенковски, па до Заев, сдсм, всушност, внимава вмро да биде тука, не прејако и не преслабо, но тука, за да може играта да трае и да се игра.
Во концептот „едно општество за сите“ има траги на архи-политика која се стреми да ги отстрани општествените антагонизми како болест. Тоа е паролата за единство итн. Има такви елементи, но има и елементи на пара-политиката, па и на пост-политиката со ориентацијата на стратегиски компромиси и во внатрешната и, особено, во надворешната политика. Треба да се каже дека на страната на општественоста која е гласачко тело на сдсм или е идејно блиска до оваа партија, сè појасно се конфигурира блок кој се залага за политичко-правна и културна борба против вмороните кои ги смета за непријатели или за канцероген натрапник (за архи-ултра, би рекол, политика) со тоа што не се бара елиминација на конфликтноста како таква, туку на вмро како канцероген фактор. Не е конфликтот канцероген, според оваа видување, туку канцероген е вмро. Само елиминацијата или припитомувањето на вмро може да нè одведе до вистинска демократска платформа на судирот на реалните интереси. Има и почисти заложби во рамките на архи-политиката во кои се тврди дека канцерогеноста доаѓа од двополниот модел, не само од главните актери, туку од нивниот однос кој ја кочи Македонија, па дури и ја влече назад.
Не се знае дали обидот за радикализација на конфликтот од страна на џебната партија на Малото брадесто говно, е обид за афирмација и етаблирање на таа гротескна структура или говното на точак и неговите професорски менторки, навистина мислат дека е време во Македонија да се затркалаат глави по улиците и на тој, ајде да го наречеме, јакобински или сентжистовски начин, да се воспостави новото тело на Македонија. Овој модел јас го викам модел на Ултра-глупантропството, на малиот џокица кој мисли дека, ако има точак, може да се вика Крис Фрум. Будала. Се разбира, јас не исклучувам дека некое парче фашизирани лудаци можат да направат мала или малку поголема штета, но од аспект на здравиот разум, тие идеи се во дебел аут.
Позиционирањето на сдсм за времето на Црвенковски, како што е познато, се претвори во катастрофа за партијата и во катастрофа за државата. Тој чемберленски пристап на салонската политика, на позата, на манекенството, на парадата, на опортунизмот, прво го подготви поразот на партијата во 2006 година, а потоа даде сè од себе за да се утврди и единаесет години да трае неверојатниот злосторнички режим на Груевски, чија химна на идиотизмот и македонскиот кретенизам, овие ја акомпанираа со убави собраниски говори и срцепарателната жртва на шутирачки мачки што летаат низ оџаците и прозорците на Собранието.
Фактот дека во времето на Црвенковски беа исфрлени пратениците на опозицијата, а во времето на Заев беа исфрлени пратениците на вмровскиот пуч, прави многу важна фактичка и уште повеќе симболичка дистанца.
Независно како ќе ја шематизираме политиката на Заев, таа во сите аспекти даде и дава резултати кои, во корелација со актуелните и наследените проблеми, со политичката социјалната и културна конфигурација, со ресурсите со кои располага, односно со крајно сложените услови, дава феноменални резултати, кои само македонскиот цинизам и ултра-политиката на чипираните идиоти, можат да ги негираат.
Јас бев еден од оние кои се залагаа за поостар пристап и порадикални политики, со поимагинативно толкување на законските ограничувања што ги наметна криминалното правно наследство на Груевски, но сега гледам дека пристапот што го одбра Заев е супериорен: прво, ја одбегна опасноста да биде оквалификуван како некаков реваншист и по таа линија го спушти интензитетот на конфликтот, неговата моќ ја отапи, остави состојбите во правосудството да се подобруваат постепено и да ја влечат внатрешната легитимација, не да бидат натурани, успеа да формира политичка клима која првобитната слабост ја претвори во предност, успеа да го карикатуризира опозицискиот пристап и од перманентниот пуч да направи инструмент за спрдачина со вмро, успеа да влезе во зоната на перверзијата со што урна важни утврди на шупливиот македонизам каква што беше, да речеме, одбраната на уставното име како апсолутна бесмислица, победи во Преспа, победи на референдумот, победи на изборите, победи во реафирмација на институционалниот поредок со рехабилитација на правната држава, груевистичките инсталации се пред тотален крах, криминалот се гони, бавно, но се гони, Мијалков е во притвор со казна од 12 години.
Макроекомомската стабилност е чиста, плати, пензии, социјални принадлежности се исплаќаат беспрекорно во неверојатно тешки услови, здравството функционира како да е германско, банкарскиот систем функционира одлично, сообраќајниот систем перфектно, системот на локалната самоуправа добро, системот на снабдување многу добро, енергетскиот систем исто така.
Успешно се совладуваат инсценираните афери, рекет, да речеме, бугарскиот удар на грандиозната подмолност, медиумската инфериорност во поседот на топката, бегството на Сашо, појавата на Кикифрики, Владе, Софи и други блиски непријатели…жените вардаринки од уким, хахаха.
Оставете ги пригодните и опортунистички анкети на Транспаренси, јас ќе ви кажам: Македонија е најпристојна демократска држава не само на Западниот Балкан, туку и во Западна, Средна и Источна Европа. Не најефикасна, но најпристојна, особено во респектот на своите внатрешни различности.
Јас бев иницијатор за кандидатурата на Заев и Ципрас за Нобеловата награда за мир. Не ја добија, што се вели, за влакно. Но затоа добија други важни награди. Ако оваа во Македонија потрае, мислам овој процес на совладување на надворешните пречки и на внатрешните извори на надворешните и домашните пречки, ако значи го задржиме овој курс кој во стратегиска смисла треба да нè однесе до преговори и до членство во ЕУ, а внатре до маргинализација на канцерот и до нова партиска и идејна структура на конфликтот, јас ќе предложам Заев да биде првиот носител на две Нобелови награди за мир во една година.
Хахаха, ах бе душмани, мераклии.
И уште нешто, многу важно: Заев може да не е премиер, се разбира, но политиките кои ги води се последниот конец на кој виси Македонија, сите други ортоми се скинати, потрошени, нема над нашите глави ништо друго освен ширината, тактичноста, визијата, добронамерноста на кои сведочиме денеска.
Баталете го патриотскиот институт за пури од Зелениково, полуденото театарско директорче, малото собраниско распутинче на кое му рекле дека може да ја ебе Македонија колку сака, болниот од ковид-19, лудиот лагер на кој се тркала злото, ќелавата будала, затнатата лигња, тоа е, а вие како сакате.
