Пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Десничарите секогаш користат кризи, односно го користат „популизмот за создавање на лошо расположение кај гласачите“. Во превод: Мицкоски ги користи Уставните измени само за да поттикнува криза која е имагинарна и нереална, со таквото поведение кај граѓаните создава негативни емоции обидувајќи се само за да црпи гласови. И ништо повеќе.
Летото е во полн ек, луѓето или одат или се враќаат од одмор. Мојата маленкост, после цели четири години неодмарање, успеа да се добере до морската шир. Со неколку мали ексцеси (трачање на клиника до Солун и назад) поради мои лични здравствени проблеми – воспалено жолчно ќесе – успеав со моите најмили да ги „прегрмиме“ тие летни и „фамозни“ осум ноќевања на Грчките песочни плажи. „Добро е убаво е“, велеше Ивица Пртењача; гледаш на секој чекор луѓе во „капачки гаќи“, го гледаш своето дете како ужива и нурка, ја гледаш својата драга и некако животот во твојата (нај)интимна егзистенција ти добива смисла. Сфаќаш дека нема потреба повеќе од ова: живи сте, здрави сте, на море сте, што повеќе ни треба, по ѓаволите?
Од друга страна, исто така гледаш, не си слеп: десницата на Мицкоски станува од ден-на-ден многу поодвратна и многу по „задрогаза“ одошто беше: „нема промена на Уставот под Бугарски диктат“. Таква метафора од него не прави промислен човек, туку од него прави кукавица – иднината на земјата ја упропастува и сите ги држи во перманентен статус кво – ниту угоре, ниту удолу! Ако добро сум информиран – а себе се убедувам дека сум – во петок, што значи за неколку дена, ќе почне на „долго“ и „широко“ дебата во Собранието за тоа дали Бугарите ќе влезат во Уставот или не. Но, ова не е точна дефиниција; најточната дефиниција е дали ние ќе одиме на патот за Европа или повторно ќе останеме да тапкаме во место. Сами, мали, сиромашни и без развојни политики. Тоа е вистината, останатото е смешна схоластика за мали деца.
Смешна схоластика затоа што нема ништо опасно по она што десничарите го нарекуваат „наши вредности и идентитет“. Тие вредности немаат, освен гол и празен популизам, а колективниот идентитет е невозможно да се промени и дури кога некој тоа намерно би го сакал. Ние остануваме Македонци со македонски јазик и македонски идентитет додека постои светот и векот. Само потцртувам: тоа е лажна дилема; вистинската поента лежи во тоа дека антиевропските „опозиционери“ го користат бесот на широкото граѓанство за сувопарен збир на гласови и, рековме погоре, ништо друго. Едноставно ја ловат шансата, а таквата шанса за нив значи ловење на глави за следните парламентарни избори.
Единствена политичка партија која инсистира на плуралност, владеење на право и силни институции е Социјалдемократската партија; и вредно работи на тоа, некаде со поголем, а некаде со помал успех, ама работи. И работи на слободата – најголемиот Европски дострел за една демократија – слободата!
Дали сте слушнале Мицкоски и Апасиев да зборуваат за јаки институции, плуралност, Европа и слобода? Не, нема ниту да ги слушнете. Најкриминалната партија со такви работи не се занимава. Таквите детали за неа се безвезни, освен кога се работи за нивната лична слобода и лична егзистенција, тогаш слободата е загрозена, а кога се работи за „некои други слободи и права кои не се јас“, тоа нив едноставно не ги допира. На туѓи права и слободи се потполно бесчувствителни, мрзеливи и ги ставаат во сферата на „политичкиот авантуризам“.
Мицкоски сака од Македонците, а колку што гледам – и Албанците, преку тој опскурен „тетовец“ (?) Билал Касами – да направи незадоволно и фрустрирано општество (Курти тука им послужи само како добар канал за бустирање на национализам) во кои тие ќе го водат главниот збор. Реално, која е политичката тежина на Касами без Курти (?), или која е политичката тежина на Мицкоски без Груевски? И двајцата практично во политичка смисла се „бестежински играчи“, ама сосема расипано го користат тој вакум од празен политички простор кој „мајка си плакал за радикализација“ со националистички наративи.
Во оваа земја од секогаш имало развиена „нулта точка“ од која можеш да пукаш на национализам, да трескаш глупости за „Голема Албанија“ или да преименуваш улици онака како што тебе ќе ти се ќефне.
Во конечноста, тргнете ги на страна СДСМ, ВМРО-ДПМНЕ, Левица, ДУИ, Алтернатива и останатите политички партии: на Македонското општество во целина е шансата дали ќе направи избор. Ама и да размисли за својот вкупен резултат. Резултати кои од нас бараат длабоки реформи, вистински промени во типот на владеење – а тоа е возможно само преку патот на Европеизација. Ако повторно и пркосиме на Европеизацијата на земјата, тогаш ние се одлучуваме за најлесното решение. И со тој избор ќе мора натаму да живееме.
Оти, видете, историјата во својата срж е ништо друго освен бесконечно поле на избори. Ние мораме да го пресечеме „вмровскиот“ континуитет зачинет со страв, закани, празни фрази, лесни одговори и во конечноста – сиромаштија и изолација; и да разбереме дека Европските сили во земјава се единствениот наш вистински континуитет.
Европа е наша шанса за да го запреме пропаѓањето и за себе да го извлечеме најдоброто.
