Пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Има нешто во sвездите или космичките енергии за кои, да речеме, штом помислиш на некои луѓе, веднаш ти се појавуваат во твојот видокруг, не географски, туку „онлајн“. Кога велам географски, сакам да кажам дека јас живеам централно, а од мојот центар, Орданоски живее северно; или од географска перспектива на Орданоски, тој живее „централно“, а јас живеам „внатрешно“. Замрсени се патчињата на Македонија, комшија.
Имено, пред неколку денови, додека испивам тазе шприцер во едно кафанче, го прашувам мојот пријател, „добро, човеку, каде е тој шармантно-пополнет Орданоски“? Не знаеше да ми одговори, а на реакцијата од пријателот, јас збунето ги дигнав рамениците отпивајќи една голтка шприцер.
Не поминаа три дена, ете го Орданоски со нов текст на „Цивилмедија“; се’ уште добар, „либерализиран“, критичен и ориентиран на оние питоми, европски и благороднички позиции. Што значи, се прашува Орданоски што е со либерализмот, умре ли, жив ли е, го сфаќаат ли тој концепт, постојат ли луѓе кои се спремни да… Ако веќе сакате да дознаете што вели Орданоски, го имате текстот на „Цивилмедија“ и може да си го прочитате. Денес ќе позборуваме за нешто слично за кое зборуваше и Ордановски, ама (што би рекле оние лудо-сатирични Монтипајтоновци) something completely different.
Извесен Бранимир Јовановиќ, еден од создавачите на таа бизарна Левица на Апасиев, надрндан хипстер кој преку „Шарената револуција“ влезе во Владата на Заев за, потоа, Бранимир јебено, ама јако-јебено да се разочара за тоа што овој му ветил дека ќе се грижи за сиромашните, а во меѓувреме му го ставил на вицепремиерската позиција Кочо Анѓушев, па Бранимир Ј. страшно се налутил и разочарал, па дрн, па sврц, и тоа нему му кажало дека Социјалдемократите нема да се грижат за сиромашните.
Ваква инфантилизација е типична за сите „политички дунстери“ кои ќе влезат некаде тивко, а ќе излезат демонстративно на сите sвона, па со своите лични разочарувања со години ќе ја психологизираат јавноста од типот, види ги, лажат, не помaгаат на сиромашни, не се грижат за слабите…
Многу е безобразно да ја негираш покачената минимална плата од 9. во времето на Груевски на 18 илјади денари во времето на Социјалдемократите. Многу е безобразно да го негираш законот за сите стечајни работници: се работи за околу 13. 000 илјади луѓе кои добиваат по 9.500 денари до крајот на нивното пензионирање. Многу е безобразно да ја негираш и Социјалната помош која е зголемена за 300 %; да не ги заборавиме зголемените просечни плати, па детскиот додаток на 75.000 дечиња, па Образовниот надоместок за 64.000 дечиња; многу е безобразно да го негираш Договорот од Преспа, па влезот во НАТО, безобразно е да го негираш заштитетниот македонски идентитет и јазик, многу е безобразно да го негираш мултикултурниот карактер на земјата (Албанците денес се многу поголеми верници за Евроинтеграција од таканаречените „македонски интелектуалци“, самопризнати реторички бардови на јавната реч), многу е безобразно да го негираш обидот за влез на Бугарите во преамбулата на Уставот, како права Европска и инклузивна држава за сите на целиот Балкански полуостров… Многу е безобразно да ја негираш плуралноста и сите замисливи и незамисливи слободи во државата…
Драги пријатели, да расчистиме една работа. Таму кајшто луѓето ќе „попушат“ дека „сите се исти“, поточно таму кајшто ќе речат дека социјалдемократите и вмроовците се исти, таму секогаш ќе победуваат вмроовците, поточно десницата.
Друга работа, Апасиев, а гледам дека таква инфекција – не до толкави размери – ја примил и извесниот Бранимир Јовановиќ, што значи се „натрипале“ дека се некакви new age месии во нивната чорбеста филозофиичка од типот „сите политичари се исти“. Сите тие биле трул естаблишмент, отуѓени елити кои работат за крупниот капитал и бла, бла, бла.
Овој жанр е типичен за сите оние адолесценти во политиката. Ова е политика на сите оние размазени деца кои ги сретнав низ животов последните 15 години, наштекани на институти, невладини, генерално „фино снајдени дечки“ кои имаат секогаш некој бекап во тато и мама. Ама клучната работа е што десничарите на избори излегуваат, не тртлаат приказни од типот „сите тие се исти“. Нема да ги сретнете десничарите кајшто се бунат по папучи, седнати на фотељи и по цели денови зборуваат дека нивните лидери не се доволно добри.
Само левичарите се тие кои се расправаат, одбиваат да гласаат и на крајот – ќе ги попушат изборите. Се разбира, генерализирам, ама тоа е доволен аргумент да се упропастат изборите на штета на демократските левичари.
Добро, некој може да рече, а што ни предлагаш, море, Јовановиќу?
Предлагам да продолжиме тамо кајшто застанавме: за да не бидеме повторно земја на Груевски или на Орбан; да не бидеме земја на браќата Качински или, не дај боже да бидеме луѓе од хорор приказната на Русија.
И на избори се излегува, а богами и гласа, тоа го прават сите одговорни граѓани.
А сите не се исти, ниту некогаш постоеле исти луѓе, како што не постојат и исти политики.
Текстот е личен став на Авторот. Преземањето е дозволено според лиценцата Creative Commons 4.0.
