Мјаукањето, иако денес е најпрепознатливиот звук што го поврзуваме со домашните мачки, не е нивниот природен јазик во дивина. Возрасните диви мачки речиси никогаш не мјаукаат, затоа што комуникацијата меѓу нив се одвива преку мириси, телесна поставеност, ниско ржење, шиштање и кратки мукнувања, а не преку вокални повици налик на човечко „разговорување“, објаснува Sociality in Cats. Journal of Veterinary Behavior. Овој звук, кој за нас е симбол на мачешката природа, всушност е еден вид комуникациски „изум“ развиен специјално за луѓето.
Мачињата природно мјаукаат додека се мали, повикувајќи ја мајката кога се гладни, кога им е потребна топлина или заштита, но во диви услови тоа однесување исчезнува со зрелоста. Кај домашната мачка, пак, мјаукањето останува, се развива и добива нова функција. Со текот на илјадници години коегзистенција со луѓето, мачките сфатиле дека човекот реагира брзо и инстинктивно на овој звук, па токму затоа продолжиле да го користат и како возрасни, прилагодувајќи го тонот, висината и интензитетот за да го добијат нашето внимание, нашата реакција, нашата грижа, се наведува во студијата Melody in Human–Cat Communication на Lund University.
Научниците денес сметаат дека мјаукањето е еден вид целосно „социјален алат“, создаден за подобра интеракција меѓу два вида кои живеат во заедница. Истражувањата покажуваат дека честотата на мјаукот кај некои мачки наликува на фреквенцијата на плачот на човечко бебе, што објаснува зошто подигаме поглед веднаш кога ќе го слушнеме тој специфичен повик. Ова несвесно предизвикување на човечка реакција веројатно ја засилило селективната предност на мачките кои биле повокални, па така мјаукањето станало дел од домашната еволуција на видот.
Причините поради кои мачките мјаукаат денес се многубројни: поздравување, барање храна, повик за внимание, досада, самотија, напнатост или анксиозност, фрустрација, па дури и болка или непријатност. Некои мачки развиваат индивидуален „дијалект“ со своите сопственици, создавајќи комуникациски стил што со време станува препознатлив само за тие двајца, што дополнително го истакнува фактот дека мјаукањето е насочено најмногу кон луѓето, а не кон други мачки, појаснува студијата од The Social World of Cats. In The Domestic Cat објавена од Cambridge University Press.
И иако за нас мјаукот е само симпатичен звук, за мачката тоа е длабоко функционална стратегија. Таа не мјаука заради себе, туку заради нас. Во основа, мјаукањето е мост – специјално создадена комуникација меѓу два вида кои научиле да живеат заедно. Домашните мачки ретко „разговараат“ меѓу себе со мјаукање, но со нас зборуваат постојано, токму затоа што знаат дека така ќе разбереме – на нивниот јазик.
Редакција Фронтлајн
